Dwujęzyczny (polsko-angielski) album poświęcony twórczości Krystiana Lupy zawiera zdjęcia z... więcej →

Dwujęzyczny (polsko-angielski) album poświęcony twórczości Krystiana Lupy zawiera zdjęcia z jego spektakli układające się w teatralną narrację, migawkowy montaż. Autorem fotografii i całego projektu jest Krzysztof Bieliński, zaś fotografie swoim komentarzem opatrzył sam Krystian Lupa. Całości dopełniają esej "Widma" Piotra Gruszczyńskiego, tekst Georges'a Banu o Lupie "Życie w starych dekoracjach", wywiad Piotra Gruszczyńskiego z Krystianem Lupą "Mieszczuchożerna donkiszoteria" oraz kompletny spis przedstawień Krystiana Lupy. Album jest fascynującą "wyprawą oka" w wizjonerski świat inscenizacji tego wybitnego polskiego reżysera. ← zwiń

Teatr rosyjski drugiej połowy XX wieku konfrontował się głównie z własną przeszłością: z... więcej →

Teatr rosyjski drugiej połowy XX wieku konfrontował się głównie z własną przeszłością: z dokonaniami Stanisławskiego, Meyerholda, Wachtangowa. Niemal prawidłowością było to, że rosyjscy twórcy teatralni otwarcie deklarowali swoje przywiązanie do dziedzictwa przeszłości. Autorka książki przygląda się bliżej temu dziedzictwu: ideom teatralnym, konkretnym technikom i metodom, a także tak trudno uchwytnej materii, jaką są etos bądź atmosfera towarzyszące poszukiwaniom pionierów dwudziestowiecznego teatru, zwłaszcza w jego nurcie studyjnym. Analizuje również sposób, w jaki dokonywała się transmisja tradycji: bezpośrednio od mistrzów (lub od ich uczniów), za pośrednictwem lektur czy też świadectw z drugiej ręki. ← zwiń

Drugi tom zawiera prace opublikowane po śmierci artysty, wszystkie jednak zmienione dość... więcej →

Drugi tom zawiera prace opublikowane po śmierci artysty, wszystkie jednak zmienione dość gruntownie. Omówione są tu związki Grotowskiego z kulturą rosyjską, tradycją Meyerholda w polskim teatrze, znaczenie Brechta i Gurdżijewa w jego twórczości, próby Samuela Zborowskiego według Juliusza Słowackiego, niezrealizowane projekty filmów Andrzeja Wajdy o Teatrze Laboratorium, doświadczenie Góry Płomienia. Książkę zamykają studia Tadeusz Kantor i Jerzy Grotowski wobec Stanisława Wyspiańskiego oraz Tradycja i pamięć w wykładach Grotowskiego w College de France. ← zwiń

Joseph Furttenbach był nie tylko doskonałym architektem, który w razie potrzeby potrafił... więcej →

Joseph Furttenbach był nie tylko doskonałym architektem, który w razie potrzeby potrafił chwycić za kielnię, ale i handlowcem, kapitanem straży miejskiej oraz, co najważniejsze, entuzjastą teatru. Niniejsza książka przedstawia jego założenia teoretyczne, wykorzystane w teatrze niemieckim. Szczególny nacisk kładzie on na budowę sceny oraz takie jej własności, jak oświetlenie, efekty akustyczne czy dekoracje. W owym czasie scenografia w niemieckim teatrze ograniczała się zwykle do szmacianych zasłonek. Dzieła Furttenbacha ukazują proces przyswajania w Europie Zachodniej włoskich zasad renesansowej architektury teatralnej oraz dekoracji perspektywicznej, który odmienił ówczesną sztukę sceniczną. ← zwiń

Książka o twórczości jednego z największych reformatorów współczesnego teatru. Autor, od lat... więcej →

Książka o twórczości jednego z największych reformatorów współczesnego teatru. Autor, od lat zajmujący się fenomenem Teatru Laboratorium, porównuje Grotowskiego z innymi awangardowymi twórcami, zarówno wcześniejszymi (Meyerhold), jak i pracującymi w tym samym czasie (Barba, Brook). Pokazuje wpływ Grotowskiego, a zwłaszcza jego metod pracy z aktorem, na późniejsze teatry alternatywne (Teatr Ósmego Dnia, Gardzienice) i na reżyserów znanych z burzenia stereotypów (Swinarski). W osobnym studium Zbigniew Osiński zestawia Grotowskiego i teatr Kantora, a także omawia działalność artysty w Studenckim Kole Naukowym. ← zwiń

Autorski wybór trzydziestu spektakli dokonany przez Henryka Bieniewskiego, który od samego... więcej →

Autorski wybór trzydziestu spektakli dokonany przez Henryka Bieniewskiego, który od samego początku towarzyszył teatrowi TV: jako widz, krytyk teatralny, wreszcie jako jego szef (lata 1968-1975). Wśród nich Pan Tadeusz, Makbet, Lęki poranne, Bigda idzie, Niemcy, Epilog Norymberski, Stalin,Bracia Karamazow, Czwarta siostra, Mieszcznin szlachcicem. ← zwiń

Oświeceniowy filozof w roli teoretyka teatru, rozprawiający m.in. o dramatopisarstwie, sztuce... więcej →

Oświeceniowy filozof w roli teoretyka teatru, rozprawiający m.in. o dramatopisarstwie, sztuce aktorskiej czy teorii inscenizacji. ← zwiń

Tematem książki Małgorzaty Dziewulskiej Inna obecność są związki, jakie łączą niektórych... więcej →

Tematem książki Małgorzaty Dziewulskiej Inna obecność są związki, jakie łączą niektórych bohaterów teatralnych końca XX wieku ze społeczną i/lub teatralną wspólnotą. Postaci, którym przygląda się autorka, mają cechy konwencjonalnie uznawane za aspołeczne i negatywne – przejawiają skłonności do izolowania się, agresji i autoagresji. Obdarzone są przy tym zdumiewająco silną obecnością sceniczną, są w jakiś sposób nieusuwalne. Dziewulska sprawdza żywotność takiej właśnie podmiotowości negatywnej, pokazując, w jaki sposób teatry Swinarskiego, Kantora, Grzegorzewskiego, Lupy czy Warlikowskiego czerpały i wciąż czerpią swą siłę z romantycznego źródła, świadomie lub podświadomie podtrzymując ten rodzaj obecności, jaki stworzył kiedyś Mickiewicz dla Upiora, Widma i Pustelnika. Śledzi, jak współcześni artyści teatru naruszają symbole zbiorowej wyobraźni i starają się wydrzeć coś z jej terenu po to, aby ją odnowić. ← zwiń

Książka Być i nie być Tomasza Platy to pierwsza w polskiej myśli teatralnej tak wyrazista... więcej →

Książka Być i nie być Tomasza Platy to pierwsza w polskiej myśli teatralnej tak wyrazista próba uczynienia z dekonstrukcji nie zaledwie punktu odniesienia, lecz zasadniczego horyzontu rozważań o teatrze. Przedmiotem swojej obserwacji autor czyni w pierwszym rzędzie 'metafizykę obecności', strukturę kluczową tak dla teatru, jak dla filozofa dekonstrukcji Jacques'a Derridy. Każdy teatr - twierdzi Plata - lokuje się między dwoma biegunami, między obecnością a nieobecnością. W rezultacie stanowi więc dowód na nieskuteczność roszczeń metafizyki obecności, podważa podział ustanowiony w imię kategorii tożsamości i jednoznaczności. Tę nierozstrzygalność Plata znakomicie analizuje na przykładzie dokonań kontrkulturowych twórców lat 60., spadkobierców Artauda, dla których scena miała być nieodmiennie przestrzenią obecności. Czy aktor jest obecny na scenie czy raczej maskuje swoją obecność? A tworzona przezeń postać? Jest czy nie jest? Te pytania... ← zwiń

Tekst Rollanda stał się w XX stuleciu niewyczerpalnym źródłem inspiracji dla kilku pokoleń... więcej →

Tekst Rollanda stał się w XX stuleciu niewyczerpalnym źródłem inspiracji dla kilku pokoleń artystów teatru. Szczególnym zainteresowaniem cieszył się w latach trzydziestych, czterdziestych, pięćdziesiątych, kiedy szkicowano pierwsze programy decentralizacji kulturalnej. Wówczas esej Rollanda stał się jednym z najważniejszych tekstów dla grupy postępowych reżyserów i odważnych urzędników rządowych. Niemniej, jest chyba ironią losu, że rozprawa będąca manifestem wiary w teatr powszechny, skierowana do szerokich rzesz odbiorców, znana było jedynie elicie artystów i intelektualistów. Nie sposób nie patrzeć na tekst Rollanda jako na manifest artystyczny - jeden z tekstów okresu teatralnej awangardy przełomu wieków, jako na próbę reformy nie tylko organizacji teatru, ale także jego estetyki. Teatr ludowy należy umieścić pośród dzieł, które nie są powszechnie znane, ale nie sposób sobie wyobrazić bez nich dzisiejszego teatru. Widać... ← zwiń