Jest to ostatnie dzieło pisarza wydane za jego życia o którym sam autor napisał iż traktuje o sztuce pisania - ku wstępującym w szranki reportażu młodym adeptom dziennikarstwa . To dwutomowe dzieło jest dowcipną i erudycyjną rozprawą o korzeniach oraz gatunkach wszelkiego pisarstwa które wzięło się z najbardziej pierwotnej ludzkiej potrzeby opowiadania innym o swoich przeżyciach i uczuciach. W Karafce La Fontaine a Wańkowicz pokazuje poprzez wspomnienia analizy anegdoty swoją życiową wielką pasję jaką było pisarstwo oraz sama inżynieria procesu twórczego. Kto marzy o własnej książce o jej napisaniu zwykle pochłania cudze książki. Droga która wiedzie do sztuki pisania zaczyna się więc od misteriów lektury. Od aktów żarliwego narkotycznego czytelnictwa. Zanim czytelnik spotka się w jednej osobie z pisarzem by odtąd mogli wspomagać się i wzajemnie kontrolować dzięki tajemnemu sojuszowi upłynie wiele czasu.