W latach siedemdziesiątych w Polsce trzech lekko, bardzo lekko podpitych artystów zostało dość... więcej →

W latach siedemdziesiątych w Polsce trzech lekko, bardzo lekko podpitych artystów zostało dość brutalnie spałowanych przez trzech, pewnie także podpitych milicjantów. Sprawa trafiła do prokuratora. Pokrzywdzeni artyści uzgodnili pomiędzy sobą najprostszą strategię: będą mówić prawdę. Prokurator przesłuchiwał całą szóstkę, najpierw każdego z osobna, potem dwójkami: artysta/milicjant. Szybko zorientował się, że winę ponoszą milicjanci. Ale sprawę umorzył. Musiał umorzyć ze względu na zaprotokołowane niekonsekwentne zeznania artystów. Okazało się, że każdy z nich zapamiętał wydarzenia zupełnie inaczej. Pamięć to nie magnetofon. Właściwszą strategią byłoby, zanim zaczniemy mówić prawdę i tylko prawdę, wstępne uzgodnienie, jak to było naprawdę. ← zwiń

Niniejsze wydanie książki polskiego podróżnika jest jej pierwszym od 1929 r. wznownieniem.... więcej →

Niniejsze wydanie książki polskiego podróżnika jest jej pierwszym od 1929 r. wznownieniem. Pomimo tego, że książka Giżyckiego powstała w pierwszej połowie ubiegłego wieku, mało się zestarzała - wciąż bawi, poucza i zmusza do myślenia. Stanowi nie tylko zapis pewnego fragmentu historii Mongolii, lecz także opisuje losy polskiego żołnierza, wytrwale walczącego za sprawę swej Ojczyzny poza jej granicami. ← zwiń

Pamiętnik Joanny Ostrowskiej jest streszczeniem dotychczasowego życia: radości i smutków,... więcej →

Pamiętnik Joanny Ostrowskiej jest streszczeniem dotychczasowego życia: radości i smutków, miłości i jej straty, młodości i starości opisem czasów wojny i pokoju, obrazem szkoły w okresie II Rzeczpospolitej, w czasie wojny oraz PRL-u. Przede wszystkim zaś przynosi dużą dawkę informacji o walce niepodległościowej walce przeprowadzonej na prowincji przez żołnierzy oddziałów leśnych Armii Krajowej i zwykłych ludzi. ← zwiń

Uderzający swoją odrębnością na tle bogatej literatury wspomnieniowej zapis doświadczeń... więcej →

Uderzający swoją odrębnością na tle bogatej literatury wspomnieniowej zapis doświadczeń człowieka nie zaangażowanego bezpośrednio w zmagania wojenne, przeżywającego dni powstania wśród ludności cywilnej. Jest to relacja z powszedniej egzystencji piwnicznej, ze świata schronów, podwórek, ukrytych przejść i kanałów, z codziennej krzątaniny wokół zaspokajania elementarnych potrzeb życiowych w atmosferze ciągłego zagrożenia i lęku. Narracja utworu ukształtowana jest na wzór opowiadania ustnego, z jego naturalną dygresyjnością, swobodnym biegiem skojarzeń, uzupełnianiem i poprawianiem opowieści oraz potocznością wypowiedzi. Książka tłumaczona na niemiecki, angielski, francuski. ← zwiń

Kolejne dzieło Ryszarda Kapuścińskiego w jego bogatym dorobku. Książka napisana jest... więcej →

Kolejne dzieło Ryszarda Kapuścińskiego w jego bogatym dorobku. Książka napisana jest polifonicznie, to znaczy przejawiają się przez jej stronice postacie, wątki i miejsca, które mogą powracać kilkakrotnie w różnych kontekstach i latach. Wbrew polifonii jednak całość nie kończy się ostateczną syntezą, a wręcz przeciwnie, a to dlatego, że w trakcie pisania rozpadł jej główny przedmiot i temat, wielkie mocarstwo sowieckie. Książka nie jest ani historią Rosji i byłego ZSRR, ani historią narodzin i upadku komunizmu w tym państwie, ani podręcznym kompendium wiedzy o mocarstwie. Jest to osobista relacja z podróży, jakie autor odbył po obszarze tego kraju. ← zwiń

"Pamiętnik" Pawła Jasienicy jest jego ostatnim, niestety nieukończonym, przesłaniem do... więcej →

"Pamiętnik" Pawła Jasienicy jest jego ostatnim, niestety nieukończonym, przesłaniem do czytelników. Pisany był od 5 stycznia 1970 roku, już w okresie rozwijającej się, choć jeszcze utajonej ciężkiej choroby autora, która miała po ośmiu miesiącach spowodować jego przedwczesny zgon. Najcenniejsze karty tej pracy to wspomnienia z carskiej Rosji, gdzie Lech Beynar urodził się i wychowywał do dziewiątego roku życia, i z życia akademickiego w Wilnie, od 1928 roku, widzianego oczami inteligentnego i myślącego studenta historii Uniwersytetu Stefana Batorego. Z wnikliwą szczerością mówi tu Jasienica o wielu znaczących potem, a nawet sławnych (Miłosz) ludziach, ale także i o tych, którzy nie najlepiej zapisali się w pamięci Polaków (Stefan Jędrychowski czy krwawy generał Zarako-Zarakowski). Nieukończony "Pamiętnik" pozostanie ważnym esejem historycznym, wpisującym się dobrze w zamiar autora czynnego uczestnictwa w "sporach na temat dziejów narodu". ← zwiń

Dzienniki Jarosława Iwaszkiewicza - jednego z największych pisarzy polskich XX wieku - obejmują... więcej →

Dzienniki Jarosława Iwaszkiewicza - jednego z największych pisarzy polskich XX wieku - obejmują lata 1949-1980. Jest to niezwykły dokument pozwalający poznać powojenne życie pisarza we wszystkich aspektach: rodzinnym, uczuciowym, towarzyskim, społecznym i politycznym. Zapiski przybliżają też proces powstawania wielkiej literatury, która rodziła się w szarej codzienności, wśród wydarzeń banalnych, ważnych i tragicznych. Edycja zawiera również zachowane fragmenty notatek z lat 1911, 1914 i 1939. ← zwiń

Pierwsze wydanie powstałego przeszło sto pięćdziesiąt lat temu pamiętnika, opisującego... więcej →

Pierwsze wydanie powstałego przeszło sto pięćdziesiąt lat temu pamiętnika, opisującego pierwsze miesiące działalności Andrzeja Towiańskiego wśród paryskiej emigracji, a zwłaszcza powiązania Adama Mickiewicza z Kołem Sprawy Bożej. Autor pamiętnika, generał powstania listopadowego i działacz emigracyjny, jest wnikliwym obserwatorem rozgrywających się wokół niego wydarzeń, dlatego książka ta stanowi cenne źródło faktów dotyczących Wielkiej Emigracji, towiańszczyzny oraz życia i twórczości wieszcza. ← zwiń

Uderzający swoją odrębnością na tle bogatej literatury wspomnieniowej zapis doświadczeń... więcej →

Uderzający swoją odrębnością na tle bogatej literatury wspomnieniowej zapis doświadczeń człowieka nie zaangażowanego bezpośrednio w zmagania wojenne, przeżywającego dni powstania wśród ludności cywilnej. Jest to relacja z powszedniej egzystencji piwnicznej, ze świata schronów, podwórek, ukrytych przejść i kanałów, z codziennej krzątaniny wokół zaspokajania elementarnych potrzeb życiowych w atmosferze ciągłego zagrożenia i lęku. Narracja utworu ukształtowana jest na wzór opowiadania ustnego, z jego naturalną dygresyjnością, swobodnym biegiem skojarzeń, uzupełnianiem i poprawianiem opowieści oraz potocznością wypowiedzi. Książka tłumaczona na niemiecki, angielski, francuski. ← zwiń

Dzienniki są trójgłosem Ingmara Bergmana, jego żony Ingrid oraz ich córki Marii. Stanowią... więcej →

Dzienniki są trójgłosem Ingmara Bergmana, jego żony Ingrid oraz ich córki Marii. Stanowią szczery dokument zmagania się Ingrid ze śmiertelną chorobą, Ingmara - z własnym wiekiem i bezradnością w obliczu spraw ostatecznych, Marii - z myślą o umierającej matce i dramacie ojca. Dla miłośników twórczości Bergmana Trzy dzienniki będą również niespotykanym, a zarazem przejmującym, "portretem artysty w czasach starości". Niespotykanym, gdyż pozbawionym najmniejszych śladów autokreacji. Ukazującym wewnętrzną rozmowę dwojga ludzi aż do ich ostatnich dni - i dlatego przejmującym. ← zwiń